Het is half 9 en de zoemer gaat, de kinderen weten dat ze hun boeken op moeten ruimen en in de kring op hun eigen plek moeten gaan zitten. Als ik de kring in stap en richting mijn kruk loop zitten ze nog een beetje te keuvelen, een gezellig geluid op de maandagochtend. Ik kijk de kring rond en ineens staat ze naast me. “Juf ik moet je wat vertellen!” ze hupst van het ene been naar het andere been. Ik zie het enthousiasme in haar ogen en vraag haar wat ze me wil vertellen. Eigenlijk starten we nu met de kring, maar ik zie dat ze niet kan wachten. Ze vertelt me enthousiast een warrig verhaal over het weekend, hoe ze met haar zusje in haar kamer aan het spelen was. Daarbij blijft ze me aankijken en gaat het hupsen door. Ik merk dat een beetje afgeleid ben door het gehups en het geklets van de rest van de klas.
Wanneer ik voel dat het verhaal zijn einde nadert vraag ik of ze wil gaan zitten, dan kunnen we starten met de dagopening en mag ze tijdens de kring nog meer vertellen zodat iedereen haar kan horen.
Verwachtingen, regels en afspraken
Sinds dit jaar werken we door de hele school met een T-schema en de reactieprocedure. Kort uitgelegd vertellen wij wat we willen zien en horen, om dit visueel te ondersteunen gebruiken we symbolen die we op een bord hangen. De leerlingen horen zich hieraan te houden, doen ze dat niet krijgen ze een waarschuwing, bij de derde waarschuwing volgt een time-in. Voor de kleuters is dit 5 minuten op een stoel buiten de kring zitten. Gebeurd het diezelfde dag nog een keer voor eenzelfde soort situatie dan krijgen ze een time-out, 10 minuten op een time-out plek op in een andere klas. En zo hebben we nog een aantal duidelijk afspraken die schoolbreed gelden. En natuurlijk benadrukken we zoveel mogelijk het gedrag wat we WEL willen zien! En gaat het vooral om het uitdelen van complimenten.
Het meisje zit dicht bij mij en het valt mij op dat ze vaak gaat staan als we in de kring zitten. Ik zie haar bewegen en wiebelen. Ondanks dat er op het T-schema hangt dat ze op haar billen moet blijven zitten, gaat ze staan. Gelukkig weet ze dat ze moet gaan zitten als ik haar aan kijk, ik hoef haar amper te waarschuwen. Toch voelt dit heel tegendraads
Ze wil bewegen, het lijkt haar niet te lukken om op haar billen op de stoel te blijven zitten. Eigenlijk zijn 5 minuten te al te lang, ze blijft opstaan. Ze verstoort de les niet, ze is aanwezig, betrokken en enthousiast.
Daarnaast praat ze regelmatig voor haar beurt, roept ze enthousiast antwoorden en opmerkingen door de klas, en altijd met een prachtige glimlach op haar gezicht.
Mijn ADHD-brein smelt hiervoor. Ik wil haar zoveel geven, maar als leerkracht heb je niet 1 leerling in de klas. Er zitten er 23 voor me. En als zij gaat staan, gaan er meer kinderen staan. Zeker bij de kleuters, de jongste, die net op school zijn denken dat dit normaal is.
Ze weten nog niet precies wat we van ze verwachten en kopiëren het gedrag van de oudere kleuters.
Ik zit in een constante spagaat.
Impulsiviteit
Tijdens de werkronde werkt ze in de bouwhoek. Ze werkt samen met 2 jongens aan een flink bouwwerk. Ze gebruiken bijna alle blokken. Zelfstandig zijn ze een hele tijd aan het werk, tot de werktijd erop zit. Ze roepen me bij zich en vragen of ik een foto wil maken. Tijdens werkrondes maken we foto’s van de werkjes die ze maken en die niet mee naar huis genomen kunnen worden, denk aan kralenplanken, letterdozen, bouwwerkjes of gewoon wanneer ze helemaal verkleed in de huishoek aan het spelen zijn. Deze foto’s sturen we via Parro naar ouders om te laten zien wat we op school allemaal doen.
Ik ga klaar staan om de foto te maken en zie dat ze ineens uit het niets op het bouwwerk gaat staan. Ze lijkt in gedachten verzonken en lijkt niet door te hebben dat dit onhandig is. Het bouwwerk stort voor een gedeelte in. De jongens reageren boos. Ze lijkt zicht van geen kwaad bewust en kijkt geschrokken naar mij. Oeps…
Een impulsieve actie met vervelende gevolgen. Er is geen tijd voor het herbouwen van het bouwwerk, dus gaan ze op de foto met een half bouwwerk. Mijn hart breekt.
Juf met ADHD
Vaak zit ik in een tweestrijd. Waar laat ik de ADHD zijn gang gaan en waar ben ik consequent en is iedereen gelijk. Ik krijg spontaan tranen in mijn ogen als ik dit opschrijf, niemand is gelijk, iedereen is anders.
In de klas en tijdens trainingen probeer ik zoveel mogelijk rekening te houden met de verschillen tussen mensen. Alleen vaak word ik op de feiten gedrukt dat dit nog niet overal mogelijk lijkt te zijn. Onze maatschappij is nog niet ingericht voor al deze verschillen. Hier moet nog hard aan gewerkt worden.
Ik denk dat mensen zich meer bewust moeten worden van het feit dat we allemaal anders zijn en dat dat oke is.
Ik werk op een Dalton school en ik denk dat er in ons systeem al veel meer ruimte is voor verschillen, maar nog steeds is er veel winst te behalen voor leerlingen met ADHD en autisme.
Lokalen die overvol hangen. Planningen die spontaan aangepast worden.
Wat kunnen we hieraan doen?
De eerste stap is bewustwording. Werk jij in een team of organisatie waar je veel te maken hebt met nuerodiversiteit en neurodivergentie dan is het belangrijk om het gesprek hierover te voeren. Om elkaar vragen te stellen en elkaar beter te leren kennen.
Pas als we elkaar beter leren kennen en open en eerlijk naar elkaar durven te zijn kunnen we mogelijkheden creëren voor iedereen. En kan er een inclusieve werk- en leeromgeving ontstaan!
Wil je hier met jouw team mee aan de slag?
Neem contact op voor de mogelijkheden.