Ongeveer vier jaar geleden besloot ik te stoppen met mijn ADHD-medicatie. Het voelde als het juiste moment. In de jaren daarvoor had ik geleerd wat ADHD voor mij betekent. Ik leerde hoe ik mijn leven zo kon inrichten dat ADHD niet langer alleen een belemmering was, maar dat de kwaliteiten die erbij horen een duidelijkere plek kregen.
Ik leerde mijn Jenga-toren kennen en had grip op de balans daarin. Een omgevallen toren haalde me niet meer van mijn stuk. Ik wist dat ik veerkrachtig was en dat ik die toren altijd weer op kon bouwen.
De medicijnen waren niet meer nodig. Ik leerde vertrouwen op mezelf en op mijn krachten.
Een nieuwe periode
Het leven werkt met periodes. Een aantal jaren waarin iets centraal staat, je op een bepaalde manier groeit en jezelf ontwikkelt. Net als bij kinderen verloopt dit in verschillende fases.
Mijn leven lijkt weer een nieuwe draai gemaakt te hebben. Het combineren van al mijn werkzaamheden is nog steeds een feestje, maar ik merk dat mijn neurodivergente brein het uitdagender begint te vinden.
Mijn coachingspraktijk loopt beter dan ooit. Ik geef trainingen voor Intention en ben achter de schermen volop bezig met de marketing van mijn praktijk en van Intention. Daarnaast werk ik nog steeds één dag per week op school en ga ik na de zomervakantie weer als kleuterjuf aan de slag op het Wereldplein.
Mooi, al die mooie dingen. En toch heeft het zijn weerslag op mijn ADHD-brein.
De keerzijde
De laatste maanden merk ik dat mijn brein meer moeite heeft om het overzicht te bewaren. De ADHD-kenmerken worden weer zichtbaarder. Ik kom thuis met mysterieuze blauwe plekken, vergeet van alles, heb moeite met secuur werken en doe al gauw drie dingen tegelijk, waardoor ik eigenlijk niets afkrijg.
Bovendien merk ik dat ik een korter lontje heb en vaker gefrustreerd raak door mijn eigen tekortkomingen. De blokjes vallen te makkelijk uit mijn Jenga-toren, en een dagelijkse wandeling heeft steeds minder het gewenste effect.
Rust
In dit geval is rust voor mij heel belangrijk. Overal ja tegen zeggen breekt op. Zeker in de aanloop naar de vakantieperiode voelt de druk hoger dan normaal.
Die rust vind ik nu in het weer oppakken van mijn ADHD-medicatie. Niet elke dag, want dat wil ik niet meer. Maar wel op de dagen dat ik als een kip zonder kop door het huis loop.
Het zorgt ervoor dat ik net wat meer blokjes terug kan plaatsen in mijn Jenga-toren. Dat mijn hoofd net wat rustiger aanvoelt. Het is de balans die ik op dit moment in mijn leven nodig heb.
En dat voelt goed. Want balans betekent voor mij dat ik keuzes maak die bij mij passen, ook als die keuzes veranderen.
Blijven ontwikkelen
Ondertussen blijf ik aan mezelf werken en onderzoeken wat ik nodig heb om die balans te bewaren. Als ik de juiste keuzes maak, heb ik veel meer grip op mijn brein. Dat betekent ook dat ik moet blijven werken aan de dingen die buiten mijn comfortzone liggen.
Voor mij is verandering en het onbekende de grootste uitdaging.
Daarom ga ik in september deelnemen aan de Mountain Trail of Your Life. Een meerdaagse huttentocht door de Duitse bergen, gericht op persoonlijk leiderschap. Het ligt totaal buiten mijn comfortzone. Ik weet niet wat ik kan verwachten of hoe de tocht gaat verlopen, en dat vind ik eerlijk gezegd heel spannend.
Maar dat is ook precies de reden waarom ik ga.
Ik hou jullie op de hoogte van mijn bevindingen en groei! En als jij ook denkt: dat wil ik ook, werken aan mijn persoonlijk leiderschap en weer grip krijgen op mijn Jenga-toren, laat het me dan weten. Dan onderzoeken we samen wat de mogelijkheden voor jou zijn.