Deze quote prijkt al een aantal jaar bovenaan mijn to-do-lijstje. Onbewust lees ik hem, soms dringt de tekst echt tot me door, maar heel vaak ook niet. Tot mijn ogen er vandaag bij bleven hangen.
Een nieuw schooljaar
We staan aan de start van een nieuw schooljaar. En voor mij blijft dat een moment van stilstaan. Van opnieuw kijken waar ik me op wil focussen.
Toen ik startte als ondernemer moest ik wennen aan het begrip kalenderjaar. Ineens moest ik rekening houden met een jaar dat in januari begint, terwijl mijn onderwijshart januari veel meer als middelpunt ziet. Bij de jaarwisseling krijg je de vraag: wat zijn jouw doelen voor dit jaar? En dat blijft een lastige. De energie die ik in de winter voel is anders dan de energie van de zomer. Voor mij voelt het natuurlijker om in deze periode, als de zon schijnt en het leven er net iets rooskleuriger uitziet, doelen te stellen.
Dit nieuwe schooljaar is voor mij dan ook een mooi moment om stil te staan bij wat ik wil bereiken.
Mountain Trail of Your Life
Eind september ga ik naar de bergen in Zuid-Duitsland voor een meerdaagse huttentocht waarbij persoonlijk leiderschap centraal staat. Tijdens het lopen krijgen we opdrachten waarmee we aan de slag gaan, individueel en samen met de groep. Ik doe dit om mezelf uit te dagen en na te denken over wat ik anders wil en wat mijn volgende stap wordt.
Het lopen in de bergen vind ik spannend. Ik vraag me af of ik het fysiek aankan. Of ik niet overprikkeld raak als ik met anderen een berg op moet lopen. Hoe ik mijn grenzen aangeef. Ik ben hier zo nieuw in en heb het nog nooit gedaan.
Maar in de bergen hoop ik vooral afscheid te nemen van een stukje van mezelf. Het stukje van de onzekere ondernemer. Degene die bang is om te falen, die zichzelf kleiner maakt dan ze is, omdat je dan minder hard valt als het misgaat.
Ik hoop aan de andere kant van de berg mezelf te herontdekken. En in de energie te stappen van alles wat ik al bereikt heb. Ik geef trainingen, heb een goed lopende praktijk en ben mezelf aan het ontwikkelen als mentorcoach.
Dat mag er zijn.
Vallen en opstaan
De quote I may fail, but I’m not a failure lijkt daardoor ineens weer belangrijker dan ooit. Ik mag mezelf de ruimte geven om fouten te maken. Om dingen verkeerd te doen, ervan te leren en het de volgende keer beter te doen.
Alleen is dat verschrikkelijk lastig.
Veel mensen met ADHD herkennen dit. We zijn zo gewend om ons aan te passen. We doen ons voor als neurotypisch en willen niet laten zien dat we last hebben van onze ADHD-kenmerken. Veel van mijn coachees geven aan dat ze vroeger vaak de schuld kregen, anders moesten doen en zich gewoon moesten gedragen. Dat laat sporen na. Het heeft invloed op je zelfvertrouwen, op hoe je naar jezelf kijkt en hoeveel ruimte je jezelf gunt om te mogen falen.
Want om te mogen falen heb je zelfvertrouwen nodig. Je moet voelen dat je veerkrachtig bent. Dat je alles in je hebt om na een mislukking weer op te staan en door te gaan.
Zelfvertrouwen
Door de jaren heen is mijn zelfvertrouwen gegroeid. Ik weet van mezelf dat ik een uitdaging niet uit de weg ga. De dopamine die daarbij vrijkomt is te groot om te missen.
Maar dat betekent niet dat ik er nooit tegenop zie. Er is altijd die saboteur die om de hoek komt kijken en me eraan herinnert hoe vervelend het is om te falen. Die fluistert dat ik beter klein kan blijven. Dat het veiliger is.
En toch ga ik. Naar die bergen, naar die onzekerheid, naar alles wat ik nog niet weet.
Want ik mag falen. Maar ik ben geen mislukking.
I may fail, but I’m not a failure.