“Bij jou kan het nooit eens normaal gaan.” “Reageer eens minder emotioneel.” “Hoezo kun je dat niet?”
Deze opmerkingen heb ik meerdere malen in mijn leven gehoord. Ze hebben me gevormd. Ik heb er vraagtekens bij gezet, ik heb er om gehuild (want ja, emotioneel) en ik heb ze een tijdje voor waarheid aangenomen.
Maar wat ze allemaal gemeen hebben is dit: ik ben me er kleiner door gaan voelen. Onzekerder. En die onzekerheid heeft mij lange tijd geleid.
Vroeger
Ik geloof niet dat ik een makkelijk kind was. Ik daagde mijn ouders flink uit met woedeaanvallen en het weglopen van school. Mijn nieuwe kleren gingen altijd stuk en ik stond het liefst op de voorgrond.
Voor mij was dat gewoon normaal.
Tot ik hoorde dat ik “normaal” moest doen. Maar wat is dat dan, normaal doen? Hoe ziet dat eruit?
Van ADHD was bij mij op dat moment nog geen sprake. Ik kreeg wel begeleiding voor mijn gedrag, maar het label was er nog niet. Zeker niet bij meisjes zonder hyperactiviteit.
En hoe kon ik normaal zijn als ik een aantal halve tenen heb aan mijn rechtervoet?
Normaal is een raar begrip. Want uiteindelijk is niemand echt normaal.
Waar ik vroeger mijn uiterste best deed om normaal te lijken, door mijn emoties in te houden, mijn grenzen te overschrijden en maar te laten zien dat ik ook gewoon kan zijn zoals anderen, kijk ik daar nu heel anders tegenaan.
Nu
Mijn leven na mijn ADHD-diagnose is nogal veranderd. De eerste stap was accepteren dat mijn brein anders werkt. Accepteren dat ik moeite heb met emotieregulatie. En accepteren dat wat voor een ander een gewone handeling is, voor mij soms enorm veel vraagt.
Tijdens mijn coachingsopleiding vond ik steeds meer woorden voor hoe mijn brein werkt. Hoe de ADHD er bij mij uitziet. De metafoor van de Jenga-toren kwam steeds meer tot leven en is voor mij de kapstok geworden waaraan ik de coaching die ik verzorg ophang.
Toch blijft er een deel van de onzekerheid aanwezig. Hoe goed ik mezelf ook ken en accepteer dat ik ben wie ik ben, het blijft een voortdurende leerschool. Telkens opnieuw kleine overwinningen, telkens een stapje meer zelfvertrouwen.
Op de berg
Eind september vertrok ik richting de bergen in Zuid-Duitsland voor de Mountain Trail of Your Life. Een meerdaagse huttentocht waarbij persoonlijk leiderschap centraal staat.
En ik was bang. Niet een beetje.
De weken ervoor sliep ik slecht. Mijn saboteur maakte overuren. Zou ik het fysiek aankunnen? Ik was zo bang voor pijn aan mijn knie en heup. Zou ik het mentaal aankunnen? Bang om halverwege te moeten opgeven. Wat zouden de anderen van me vinden?
De dag voor de start kreeg ik keelpijn. Geen ideaal begin van een reis die al spannend genoeg was.
En bij aankomst rolden de tranen over mijn wangen.
De spanning was zo groot dat die er eerst uit moest voor ik mijn verhaal kon doen. Dat heb ik vaker. De tranen horen bij mij. Ze mogen er zijn.
Maar er was ook iets wat me meteen goed lukte: ik voelde direct dat ik mezelf mocht zijn. Ondanks de tranen, ondanks de angst. Ik kon mijn humor gebruiken, ik wist mijn verhaal te doen en ik voelde me sterk in wat ik kwam halen én brengen in de bergen.
Ik kijk angst liever in de ogen dan dat ik ervoor wegloop. Dus met tranen op mijn wangen, een zere keel en een flinke dosis tegenzin ben ik die berg op gelopen.
En al na de eerste meters wist ik het: dit was precies waar ik voor had getraind.
Onderweg
Al tijdens de eerste klim op dag 1 vielen er stukjes op hun plek. Ik voelde dat ik dit ook alleen had gekund. En fysiek leek ik goed mee te kunnen.
Dat gevoel werd elke dag sterker.
Ik ben de drie dagen doorgelopen zonder ergens last van te hebben. Mijn lijf was goed voorbereid. De afgelopen jaren ben ik als het gaat om sporten vooral bezig geweest met wat er wél goed gaat, en hebben we verschillende spiergroepen versterkt.
En naast de fysieke zekerheid groeide ook iets anders. Het besef dat ik dit zelf had gekund. Dat ik groter ben dan de stem van mijn saboteur. Dat ik stappen buiten mijn comfortzone mag zetten, en dat ik er sterker van word als ik dat doe.
Ik heb gehuild in die bergen. Maar ik heb vooral ook gelachen.
Een onvergetelijke reis, mede dankzij Marc Vos en Maaike Rijk die iets bijzonders hebben neergezet. En dankzij de groep waarmee ik die dagen heb gedeeld: dank jullie wel dat ik mezelf mocht zijn.
Over de top
Wat normaal is, is voor iedereen anders.
Wat ik leerde van de bergen is dat ik er mag zijn. Dat ik over de top mag zijn, in alles, zolang ik maar bij mezelf blijf.
Drie vragen die ik meenam van die bergen en die me gaan sterken richting de toekomst:
Wat kan ik?
Wat ligt net buiten mijn comfortzone, maar ga ik toch aan?
Wat gaat me dat opleveren?
Want die opmerkingen van vroeger? Ze definiëren me niet.
Ik ben niet te emotioneel. Ik voel intens. Ik ben niet abnormaal. Ik ben anders. En anders mogen zijn, is het mooiste wat ik mezelf heb gegeven.