Volgens mij kennen we allemaal deze reclameslogan wel. Hoe hoog? Wat nou als ik de lat laag wil leggen? Wat nou als ik helemaal geen zin heb om een lat te leggen? Waarom moet de lat hoog liggen?
We leggen vaak de lat te hoog voor onszelf.
Een uitspraak waar ik me beter ik kan vinden, want in mijn coachingspraktijk zie ik veel mensen die de lat erg hoog leggen. En ik zal niet onder stoelen of banken steken dat ik hier zelf ook een handje van heb. Ik ben niet per se perfectionistisch, maar kan de lat wel hoog leggen. Vroeger helemaal, het moest allemaal kloppen en perfect zijn. Boodschappen voor de hele week, gezond eten en bewegen, kind verzorgd naar school, parttime werken en dan eigenlijk het werk willen doen van een fulltimer. Met de ondersteuning van wat ADHD-medicatie ging dat best goed. Keerzijde was dat mijn Jenga toren geregeld helemaal onderuitging, waardoor ik last had van woede aanvallen en frustratie.
Hard lopen of hardlopen
Vorige week kocht ik, na jarenlang mezelf verteld te hebben dat ik niet kan hardlopen, hardloopschoenen. Een splinternieuw paar superfijne hardloopschoenen. Doordat ik geboren ben met een hakvoetje en een aantal kootjes van mijn tenen mis was het voor mij nooit vanzelfsprekend om te sporten. Vaak begon ik fanatiek, maar eindigde ik met een blessure, lees: ontsteking aan mijn enkel, heup klachten en een versleten knie.
Ik was ervan overtuigd dat hardlopen niet voor mij weggelegd was.
Een aantal jaar geleden na mijn knieblessure besloot ik te gaan trainen met een personal trainer, want in de groepsles merkte ik dat ik constant over mijn eigen grenzen heen ging om maar niet als een watje over te komen. Bij de personal trainer kon ik goed aangeven wat ik voelde in mijn lichaam, wanneer het pijn deed en wanneer ik bang was dat het mis zou gaan. Tijdens het sportten merkte ik dat ik steeds sterker werd, dat spieren gingen groeien en dat er steeds meer mogelijk was.
Ik besloot dat ik een stapje verder wilde gaan en begon met roeien (niet op het water, maar op een apparaat). Steeds een beetje langer, een beetje sneller en met een zwaardere weerstand. Het lukte, ik ging van 1x per week sporten naar 4x per week sporten! Mijn lichaam kan dit en mentaal doet het me zo goed.
Deze zomer durfde ik het aan, buiten hardlopen. En niet meteen een halfuur, maar rustig opgebouwd, stapje voor stapje. In 5 weken tijd ben ik van niks naar 5 km lopen in 38 minuten gegaan. Dit is geen waanzinnig goede tijd of een marathon afstand, maar voor mij voelt het wel zo!
Dit is mijn lat, dit is wat voor mij op dit haalbaar is en dit is hoe ik mijn lat vandaag leg.
Moraal van het verhaal: Persoonlijk leiderschap is de oplossing
Toen ik besloot te stoppen met mijn medicatie deed ik eigenlijk hetzelfde als wat ik nu doe met hardlopen, namelijk: Luisteren naar mijn lichaam en in verbinding zijn met mijn lichaam. Ik neem leiderschap over mijn leven. Mijn pad wordt niet bepaald door de verwachting van anderen of de maatschappij, ik bepaal zelf wat past en haalbaar is. En natuurlijk maak ik het niet te makkelijk voor mezelf, want het moet wel leuk blijven. Uitdagingen zorgen voor een goede dopamine boost!
Dit zorgt ervoor dat mijn Jenga toren in balans blijft, want dat omvallen gebeurt mij nog zelden. En als het gebeurt dat weet ik daarmee om te gaan en ben ik snel weer in balans.
Leiderschap over je leven nemen, is je grenzen aangeven en weten waar jij de lat moet leggen. Jij bepaalt!
Precies dit leer je in een coachingstraject met mij. Jij leert jouw Jenga toren kennen en weet hem in balans te houden. Jij bewandelt jouw pad en neemt leiderschap over jouw leven met (of zonder) ADHD.